Het was onlangs dat ik naar Ajax-Roda ging in de ArenA. Daar zag ik Luis Suarez voor het eerst in mijn leven live aan het werk. Dan is hij nog beter dan op tv. Op zijn niveau (lees: op zijn niveau) heeft hij de balbehandeling vergelijkbaar met Erwin Jimmink, die doeltreffendheid van Eddie Leunk, het geluk van de kluts als Martijn Regelink en Willem Varenbrink en de drift van gele kaarten scoren zoals André Valkeman. Kortom; een fenomeen.

Hij scoorde een zuivere hattrick tegen Roda-verdedigers die dezelfde speling aan de spits gaven als Harfsen 3-verdedigers dat zouden doen in de dekking. Met dat ik dat dacht gingen mijn gedachtes opeens naar Frank Enderink. Harfsen en een hatrick is in mijn gedachtes Frank Enderink. U snapt er nu nog niks van. Het was in de D tegen Davo uit. Een tegenstander om te vrezen, thuis hadden we al dik verloren, nu uit nog. Vrij in het begin van de wedstrijd een hoekschop. Ze hadden daar bij Davo een mannetje voor die de bal perfect kon indraaien. Het liefst maakte hij een goal zo in één keer. Ik ben die jongen die dat deed altijd blijven volgen en hij heeft het nog tot Go Ahead Eagles gered en voetbalt nu toch bij De Gazelle. De bal werd dus ingedraaid en Frank Enderink, toen nog linkshalf, kreeg hem op zijn kruin. Davo D1-Harfsen D1 1-0.

Paar minuten later, wéér een corner door dezelfde man genomen, op bijna exacte wijze kopte Frank hem weer in eigen doel, achter Jesper Heethaar. Pure pech, want probeer zo'n bal maar eens vooruit te koppen, dat was moeilijk, alhoewel hij beter zijn lichaam als verdedigende partij van zijn eigen doelman had kunnen afdraaien. 2-0, vlak voor rust.

Mijn tong lag inmiddels op de grond maar toch sjouwde ik achter die spits aan van Davo. Nog een laatste voorzet en dan zal het toch wel eens rust zijn. De bal werd strak voorgetrokken Frank Enderink wilde de bal blokken maar kreeg die op zijn knie. De keeper dook ... mis, een hattrick in eigen doel voor Frank was geboren.

Het gaat er mij in deze kolommen niet om, om iemand voorschut te zetten, week-in-week-uit. Dus ook Frank Enderink niet, want geloof me, alleen aan die tweede kopbal kon hij echt wat doen. Het gaat me vooral om de uniekheid van dit feit. Hebt u het al ooit eerder meegemaakt? Een medespeler of tegenstander die een hattrick in eigen goal scoort? Hebt u dat ooit al eens op tv gezien? Daarom. En voor de stand maakte die eigen goals niks uit. De tweede helft kregen we er nog eens acht om de oren, dus verliezen, dat hadden we toch wel gedaan. En als je het Frank vraagt is het mooie dat hij het zelf niet meer weet, als ik hem was, zou ik het ook allang vergeten zijn.

Toch, de eigen treffers van Frank waren geen van allen zo mooi als die ene van mij tegen V & L. Een voorzet van rechts laag voor de goal. Ik verwerkte hem snoeihard tegen de paal, kreeg hem via de paal kogelhard op mijn voorhoofd, mijn hardste en meest onhoudbare kopgoal ooit, waarschijnlijk ook mijn enige kopgoal ooit. En na die eigengoal mocht ook nog eens geen mens van mij in lach schieten. Ook al was het de 9-0. Frank mochten we zelfs met zijn hattrick hard toelachen.

Lees ook: de geboorte van een Harfsense jongensdroom.