BERLIJN IN MIJN BREIN - door Jan Meilink

Zondagmorgen 17 september 2006, half tien ’s morgens, ik zit in een heerlijke najaarszon op de Kaufhofpassage in Wolfsburg. Het is, denk ik, al wel weer 25 graden..

Gisteravond was er een bijzonder muziekfestijn in een groot nieuw betonnen gebouw, dat op even zo logge betonnen poten was gebouwd. Alles leek een beetje schots en scheef in elkaar te hangen, maar bij nader inziens toch een mooi stukje architectuur en de akoestiek was heel erg bijzonder. Er stond een live band die nogal traditionele Duitse muziek speelde, maar met een hapje en een drankje van een Italiaanse cateraar was het gezellig en ontbrak het in elk geval niet aan pasta, hèt marathonvoer. Inmiddels heb ik van heel veel mensen bemoedigende SMS-en gehad.

4 september
Zwanet’s verjaardag, veel mensen om de grote tafel, heel gezellig. De finishfoto van Zurich kwam op tafel, afzien, regen, regen, regen, 5 graden Celsius. Nog tien dagen voor het vertrek op de 14de september, het kriebelde al behoorlijk. De volgende dag nog even naar Koos Riesewijk voor een paar extra CO2 patronen voor een evt. lekke band, een paar kleinere fietstassen, handschoenen met gel en een bel.

Alles moest nu zo langzamerhand klaar zijn, stukje bij beetje was de uitrusting aangeschaft, niet te groot of te klein, niet te zwaar, niet te weinig zakken en ritsen in kreukvrije kleren, nieuwe kabels, ketting enz. voor de fiets en een nieuwe helm omdat Zwanet dat wel een goed idee vond.

Ik had de tijd goed gebruikt vanaf het moment dat het plan voor het project was geboren.

Één ding zat me behoorlijk dwars, ik had een nieuw triatlonstuur op mijn fiets laten zetten, die had ik nog maar één keer geprobeerd en ik vond hem een beetje aan de lage kant. Vrijdag toch nog maar even naar Dikkie Woessink gebeld, voor een verhogingsset. Deze was niet op voorraad, maar als ik het materiaal zelf uit Twello wilde halen, dan zou hij hem er nog wel effe tussen zetten. Zaterdag was hij al klaar, ik er vol spanning naar toe, geprobeerd en YES, hij pastte precies, rug en armen stonden in de goede stand. Daar ben ik later wel heel erg dankbaar voor geweest, Dick bedankt!

WAT VOORAF GING…

Het was voorjaar 2005 toen er een heel gezellig en sportief politie echtpaar uit Wervershoof bij ons kampeerde. ’s Avonds kwamen ze vaak een biertje halen voor het slapen gaan en zo kwamen we aan de klets over o.a. hardlopen.

Omdat er altijd heel veel plannen in een glas bier blijken te zitten, kwam “het project” op deze manier op tafel. Gerard had nog geen marathon gelopen, was dat nog wel een keer van plan, maar fietste ook en vond dat ook een goede combinatie. Ik had van een andere goede vriend gehoord dat hij ook fietste en het beviel hem ook goed. Ik had inmiddels drie marathons gelopen en er moest dus eigenlijk een stukje uitdaging bijkomen. De marathon in Berlijn had mijn aandacht al gewekt, omdat deze thuishoort in de grotere in z’n soort.

Hoever zou het fietsen zijn naar Berlijn? Het glas bier wist zoals gewoonlijk alleen maar plannen te bedenken en geen antwoorden op de opkomende vragen. Het bleek later ongeveer 650 km te zijn.

Het plan was geboren, zij zouden aanvankelijk nog proberen om een aantal van hun collega’s te enthousiasmeren voor het plan, maar daar kwam niet van en in hun loopschema paste het eigenlijk ook nog niet dus…

Dinsdag 12 september
De hele middag vergadering, woensdagavond ook nog één en daar tussendoor had ik twee kratjes in de kamer gezet, de inhoud van de rode ging met mij op de fiets en de gele werd door Zwanet op vrijdag 22 september naar Berlijn gebracht. Telkens als ik weer iets bedacht, belandde het in één van de kratten. De inhoud groeide gestaag.

Donderdag 14 september
D-Day. Voor mijn gevoel had ik alles goed voorbereid en Zwanet en Marloes hadden mijn fiets woensdagavond nog getooid met een mooie vlinder en een bloem van was. Achterop stond een Vlinderhoevevlaggetje. Om 10.15 uur werd ik uitgezwaaid door Zwanet, Thecla en Frieda.

Prachtig weer, Berlijn ligt precies op dezelfde hoogte als Kring van Dorth, dus ik moest strak naar het oosten en de wind was…Oost.

De temperatuur liep op naar de 28 graden en toen ik om 18.00 uur bij mijn eerste hotel binnenrolde, smaakte het eerste Duitse biertje bijzonder goed. Daarna lekker buiten eten, de fiets achter geparkeerd en op tijd naar bed.

Richting Stadthagen
Om 07.00 uur reveille en na een goed ontbijt gaat het richting Stadthagen, 125 km verderop.

Nog steeds zon en, in kracht toegenomen Oostenwind. De vlaggen stonden strak aan de masten. Mijn G deed de navigatie zeer goed. De fietspaden waren goed. De afslagen lagen soms 10 tot 17 km uit elkaar. Als je dan begint aan zo’n lang kaarsrecht fietspad, langs de autoweg met straffe tegenwind, dan voelt dat niet altijd even fijn.

Toen ik weer zo’n lang recht stuk voor me zag moest ik terugdenken aan december 2004, toen ik met Kristiaan de Elfstedentocht fietste, we hadden daar ook zo’n lang recht stuk tegen de wind in, alleen toen was het net boven nul.

Deze weg helde een beetje de verkeerde kant op, het fietspad lag links naast de rijbaan en het veelvuldig aanwezige vrachtverkeer voerde de wind nog eens lekker op.

De aankomst in Stadthagen was om 19.00 uur en met een zere kont en dito benen een zeer plezierige ervaring. “Zu der Amptsforte” bleek een goede pleisterplaats. Na een goed maal en een paar extra large Apfelschorle, nog even de oude stad rondgefietst.

Naar Wolfsburg
De volgende dag om half acht ontbijt en om negen uur rollen we, Cannondale en ik, richting Wolfsburg, weer 125 km verder. De fiets doet het prima en de APK beurt lijkt goed besteed. Krumme Strasse uit, rechts etc., je snapt niet wat zo’n G niet allemaal weet. Maar goed, toch een paar keer fout gefietst omdat ik dacht dat ik het beter wist. De route is altijd weer snel opgepakt. En dan in één keer verlaten we de bebouwde kom en het volgende afslagpunt is na 37 km . Op de fiets is dat een knap eind en het voordeel is wel, dat als je daar dan bent, er een knap stuk van de 125 km af is.

Op de borden had ik gezien dat ik dicht bij Hannover zat. Het verrassende van een navigatiesysteem is dat je niet weet waar je exact langs gaat. Op een bepaald moment zat ik midden tussen druk winkelend publiek in de city center van Hannover. Best grappig om met allerlei sprintjes, stoepjes, links fietsen en wedstrijdjes verkeerslichten omzeilen zo snel mogelijk de stad door te komen. Een fiets is een prima vervoermiddel, ook, en misschien wel zelfs, in Hannover.

Mijn verwachte aankomsttijd lag volgens G op 18.15 uur, dus dan ook nog maar even een wedstrijdje met mezelf om voor zes uur binnen te zijn. Om vijf voor zes stond ik voor het City Journal Hotel. Tenminste volgens G, maar kzag um niet! Zwanet gebeld dat het hotel kwijt was en die zei heel nuchter ”achter je dan misschien?”

Ja hoor, hadden ze goed weten te verbergen. Er was een klein terrasje voor en het leek heel erg op een restaurant. Het terras lag aan de Kaufhofpassage. Inderdaad daar waar ik begon te schrijven, hier was mijn eerste rustdag voor de fietssessie en hier zou ik mijn loopspieren nog een keer aanspreken.

Wolfsburg IS Volkswagen
Wolfsburg heeft een geheel nieuw centrum. Heel bijzonder. Daarnaast heeft het een rijke Volkswagenhistorie. Het hotel is oud, maar slapen kun je overal en een koude douche voor moeie spieren gibt’s auch, daarnaast kan hij ook nog op “hot”, so what? Zondag, heerlijk dagje rust. Stukje hardlopen en verder helemaal niets.

Tijdens dat hardlopen bleek al snel dat Wolfsburg iets meer heeft dan een Volkswagenhistorie. Wolfsburg IS Volkswagen. Er bestaat een Autostadt, er is een Volkswagenstadion en de straten worden voor 90% gebruikt door Volkswagens. Je kunt 10 km langs het kanaal rennen en nog zie je alleen maar Volkswagenfabrieken.

Door de sintelachtige bodem van het pad waar ik op liep, begon ik mijn voetblessure weer te voelen. In het hotel maar gemasseerd met diclofenac zalf. Ik had een hele apotheek meegenomen...

Hierna de stad rondgewandeld en bij een goed glas cabernet sauvignon gelezen dat Schumi na dit jaar echt gaat stoppen, in een prachtige nieuw te bouwen villa gaat wonen en nog 20 miljoen per jaar krijgt. Bild an Sonntag!

Morgen weer 125 km
Dus op tijd naar bed, ik heb om half acht ontbijt besteld. Om iets voor half acht zit ik al te ontbijten, alles was natuurlijk al ingepakt, een groot voordeel van een vrije dag.

De wind zou naar ZW gaan en de thermometer zou in de buurt van de 27 graden blijven steken. Zo geschiedde. Prachtige tocht gehad, onder andere met de pont over de Elbe.

26 km voor Genthin, waar mijn bed voor de komende nacht stond, gaf G aan dat de volgende afslag na 26 km. zou zijn. Dus bij het Hotel van de fam. Muller. 15 km . voor Genthin is dan opeens het bord afgeplakt, geen doorgang naar Genthin, verboden voor alle verkeer. Wel een alternatieve, langere route.

Goede raad is dan duur, want op z’n gekst kan het zo zijn dat, als je het probeert, na 14 km . terug moet omdat er een brug uit is of zo. Dus, dat was lastig, vooral omdat het een prachtige asfaltweg door het bos was, erg uitnodigend om te fietsen omdat er geen overig verkeer was.

Toch maar gewaagd en na ongeveer 10 km. heerlijk fietsen en me “king of the road “ voelen, kwam ik bij een piepklein plaatsje, waar ze werkelijk alles tussen de huizen weg hadden gebroken om nieuwe riolering, water etc. aan te leggen. Met de fiets kon ik er net langs. Pffff…

Gerestaureerde watertoren
Genthin was kleiner dan ik had verwacht, de grootste bezienswaardigheid was een gerestaureerde watertoren. Daarnaast staat er op het marktplein een zuil met de beeltenis van het vrouwtje van Persil. Genthin is de stad van Henkel. In Genthin is ook, zo merkte ik bij m’n avondwandeling, een Ierse pub met echte Guiness. Hoe is het mogelijk?

Na het ontbijt de volgende dag een stukje hardlopen. Het ontbijt is overigens, vooral als de dag weer lekker zonnig begint en de vorige dag een gouden randje had, het mooiste diner van de dag. Niets en niemand heeft je nog teleurgesteld en de dag zit nog vol met plannen en verwachting.

In een lekker rustig tempo een uurtje hardgelopen in het park, daarna gewinkeld, plakband gekocht voor m’n koptelefoon, thermometer en kompas voor de uitbreiding van het fietsdashboard. De “gemischte salad: fitness”, was heel lekker bij Muller. De volgende nacht is de eerste dat ik slecht slaap, morgen is het woensdag en de maraton-zondag nadert.

Woensdag
Ik fiets ik naar Potsdam, voorstad van Berlijn. 70km. Net na de middag arriveer ik bij Kaiser Friedrich, een appartementenhotel, super. Snel uitgepakt, fiets nagekeken, schoongemaakt, ketting gesmeerd en toen naar het centrum. Bleek dat ik in een voor-voorstad van Berlijn zat, Golm, want het was nog een behoorlijk stuk naar het centrum van Potsdam. Zeker wel de moeite waard, overigens.

De volgende dag, donderdag, zit ik buiten te ontbijten. Op de P-plaats van Kaiser F. staat een VW-Touareg.

Er zit een tweede typeplaatje op. Ik kijk nog eens en ja hoor, er staat gewoon: Mizuno op. Het schoenenmerk waar ik al jaren op loop. Op het moment dat ik het plaatje zag kwamen er twee mannen bij de auto lopen, die wat uit en inpakwerk deden. Ik kon natuurlijk niet nalaten om te vragen of ze ook mee liepen. Ze stonden echter op de beurs, in hal 22 en ze zouden het plezierig vinden als ik langs zou komen. Dat leek mij ook grappig en ik zag al een paar van de duurste Mizuno’s in mijn mandje liggen.

Om 11 uur ben ik, na nog eens een laatste inspectie van de fiets en herindeling van de bagage, vertokken naar BERLIJN, 46 km . Onderweg lekker rustig aan gedaan, extra kopje koffie etc.

Om 17.00 uur arriveerde ik bij de Joachim Strasse, de plek waar mijn hotel zou moeten staan. Het leek echter niet op de plaats die ik in gedachten had. We waren in 1998 met ons hele gezin ook bij hotel Hardenberg geweest en dat lag toch niet in een buitenwijk, in mijn herinnering. Het lag aan de Kurfürstendamm!

Nogal wat straten in Berlijn beginnen met Joachim...
Gebeld naar huis, en al snel bleek dat ik iets te snel was geweest met het inprogrammeren van  mijn G. Er bestaan nl. nogal wat straten in Berlijn die beginnen met Joachim en ik moest naar de Joachimstaler straat. De nieuwe locatie geprogrammeerd en het bleek nog 24 km te zijn, daar ben je dan niet blij mee!

Wat volgde was echter een supersnelle en uitermate plezierige race door Berlijn. Ik fietste een groot deel van de afstand achter een sportieve jongeman, die blijkbaar nogal wat drukte had en alles wat in zijn weg kwam in rake bewoordingen te kennen gaf dat hij voorrang had. Dat ging dus goed! Speed ongeveer 25km/uur.

Na een dik uur zag ik hem voor me opdoemen: de Gedächtniskirche, dàt leek meer op de omgeving die ik me had voorgesteld.

De jongeman achter de balie was bijzonder aardig en zag inderdaad dat we in 1998 ook waren geweest en dat we toen 3 kamers hadden gehad. Snel naar  kamer 215, douchen en de stad in. Er was bij de Horeca al een beetje marathonstemming, want om de hoek, bij een mooie vestiging van Marché, hadden ze spaghetti met bolognaisesaus uit eigen keuken in de aanbieding. Heerlijk gegeten met een groot bord verse salade.

’s Avonds natuurlijk naar de Ierse pub, waar we sinds 1998 goede herinneringen aan hadden. Nog steeds gezellig.

Zwanet had de inhoud van het gele krat ingepakt, aangevuld met datgene waar ik nog over had gebeld. Een hele tas vol. Bij het uitpakken bleek dat de mooie geplastificeerde kaart van Berlijn, die we als deelnemer hadden gekregen, er niet bij zat. Daar baalde ik van, op tafel blijven liggen.

Toen werd er op de deur geklopt, dacht ik….raar als je net op je kamer bent. Ik opende de deur, maar zag niemand of niets. Ook niet de geplastificeerde kaart van Berlijn, die onder de deur door was geschoven…

Surprise
Oké, de tassen waren uitgepakt en we openden de deur naar een heerlijk kopje koffie. SURPRISE !!!! de doorgang werd verspert door Jurgen en Boukje en door Annemiek en Coen. Ze waren gewoon meegekomen en met een latere taxi bezorgd, om de verrassing compleet te laten zijn.

Alleen Kristiaan en Nienke konden er wegens verplichtingen echt niet bij zijn en iemand moest toch ook de Vlinderhoeve doen. Ik heb direct met Kris gebeld omdat ik dat toch wel erg sneu vond. Hij was heel erg kortaf in zijn reactie, blijkbaar baalde hij behoorlijk.

Een tijdje later zaten we bij de Marché, met grote borden eten, ik met pasta. We zouden net aanvallen, toen de deur open ging en Kristiaan en Nienke nog bepakt en bezakt in de deuropening stonden. War er toen door me heen ging… onbeschrijfelijk! Ze hadden gewoon meegespeeld met mijn planning, alhoewel ze al in juni hadden geboekt. Ik had er niets van gemerkt! Gerjan had slaapdienst op de Vlinderhoeve en zo was er een heel alternatief programma opgesteld.

Op de vraag, hoelang het zou de duren voor Martine, Jelle en Emma binnen zouden komen, werd geantwoord dat die dus echt niet kwamen. Emma was nog te klein voor Berlijn.

We spraken af dat we elkaar buiten de marathon om vrij zouden laten in het Berlijnen. Die avond gingen Zwanet en ik naar de Messe, waar op dat moment  de marathonbeurs werd gehouden. Ook moesten daar de startbescheiden gehaald worden. Deze hadden ze natuurlijk in de achterste hal gepositioneerd, zodat je de hele beurs over moest. Op zich ook best wel leuk, je wilt niet weten wat er allemaal op hardloopgebied te koop is.

Natuurlijk nog even bij Mizuno langs geweest. De mannen kenden me wel terug, maar stonden niet met een paar schoenen klaar voor m’n mandje, helaas!

Ontbijtloop
Op de zaterdagochtend voorafgaand aan de marathonzondag is er een ontbijtloop. Deze vertrekt bij de Charlottenburg en eindigt bij het Olympisch stadion. De afstand is 6 km . Wel of niet meedoen? Voor de conditie is het niet echt goed, maar als je er toch bent, waarom zul je dan ook niet alles meemaken?

Dus zaterdag om half 10 stonden Zwanet en ik bij de Charlottenburg, samen met ongeveer 3000 man, veel muziek en cheerleaders.

De stoet zette zich achter een aantal Smartjes in beweging en de sfeer was geweldig. Het tempo lag “jans langsam”. Na een uur liepen we het stadion binnen via de catacomben. Een bijzondere ervaring.

Real, de hoofdsponsor had voor een te gek ontbijt gezorgd, met het mooiste fruit, de heerlijkste broodjes en de meest lekkere yoghurtmixjes. Daarna op de uitgebreide grasvelden heerlijk in de zon ontbijten. Zwanet had inmiddels de afstand ook gewandeld en we hebben samen het stadion bekeken en en nog lekker iets gegeten.

Om 13.00 uur waren we, al wandelend, terug bij het hotel. Lekker met z’n allen een terrasje, toen gegeten bij de Italiaan, daarna op tijd naar bed voor DE DAG. De rest van de clan ging nog eventjes gezellig stappen.

Slecht geslapen
Van zaterdag op zondag slecht geslapen, de druk was blijkbaar behoorlijk groot geworden. Ik hoorde elk half uur de klokken van de kerk. Het ontbijt moest er eigenlijk voor 7 uur in zitten, want één van de marathonregels zegt dat je niet korter dan 2 uur voor de start je laatste maaltijd moet hebben gedaan. Deze maaltijd moet natuurlijk koolhydratenrijk zijn.

We waren geen van tweeën erg fit, want Zwanet had ook niet heel erg goed geslapen. De rest lag nog op één oor. We hadden gezegd dat we om 8 uur zouden vertrekken, het was ongeveer een half uur lopen naar de start. De rest verscheen om half acht, het was heel gezellig geweest, de vorige avond.

Niet iedereen ging mee naar de start, want leuker was het dat het hele parcours een beetje werd verdeeld. Annemiek en Coen waren nog niet klaar met hun spandoek, dus dat moest ook nog gebeuren.

Zwanet en ik liepen om half negen, een half uur voor de start, bij de Siegesäule, op de straat van de 17 juni, waar de start zou zijn. 40.000 deelnemers zijn er heel veel en de organisatie had dan ook besloten om de start in 3 keer te doen.

Ik startte in vak F. Daarna kwam er nog een G en een H. De verdeling in de vakken is op basis van de verwachtte looptijd. Mijn planning was 3.45 – 4.00 uur.

En daar gieg die!
De start verliep, net zoals de hele organisatie heel gedisciplineerd. Nog even allemaal klappen voor Gerbreselassie, dan samen zingen voor de sfeer, met natuurlijk opzwepende muziek die keihard over onze hoofden knalde….en daar ging die !!

Bij zo’n start mag je niet vergeten je eigen stopwatch op tijd te starten, omdat de bruto tijd loopt vanaf het startschot en de nettotijd van het moment dat je over de mat gaat. De chip op de schoen wordt dan herkend door de elektronica in de mat. Voor alle zekerheid wil je toch je eigen tijd registreren, met name ook voor de tussentijden onderweg.

Mijn stopwatch, gecombineerd met de hartslagmeter, deed het niet direct goed. De hartslag liep al iets te hoog op en dat moesten we net niet hebben. Het eerste deel van de marathon moest ik niet boven de 155 komen.

Het was bloedheet en een geluk dat de start zo vroeg was. Langs het parcours was het een gezelligheid van jewelste, veel
(+ /- 60) bands zorgden voor de kenmerkende sfeer bij een grote marathon.

Ik mistte bij de Siegesäule de kinderen die daar zouden staan. De hartslag liep snel op naar de 160. Dat is dus te hoog, maar een weg terug is dan al heel moeilijk. Omdat het goed bekend was gemaakt dat het heel erg warm zou worden, had ik zelf maximaal water meegenomen en ik dronk bij elke post zoveel mogelijk. In het begin heb je daar vaak geen zin in, maar de ervaring leert dat je dat later bezuurt.

Hartslag 166
De hartslag ging naar 166, bij de doorkomst van de halve. Ik zag de kinderen onderweg een aantal keren, Annemiek schreeuwde zo hard dat ze wel bijna in Kring van Dorth gehoord moet zijn. Van Nienke kreeg ik nog een slokje en ze wilden me allemaal wel naar de finish drukken.

Bij de doorkomst van de halve, keek ik in het publiek naar bekende gezichten en wie ontwaarde ik daar? Nog een keer goed gekeken en ja hoor Cees van Zuylen, met hem loop ik zaterdagmiddag vaak een rondje, stond daar gewoon. Later bleek dat Ank (zijn vrouw) er ook was. Cees heeft na de val van de muur de Berlijn-marathon ook gelopen.

Tot 21 km liep ik mooi op het schema van tegen de 4 uur eindtijd. Daarna ging het snel bergafwaarts met de tijd. Bij de 35 km doorkomst was ik behoorlijk kapot. Annemiek liep nog een eindje met me mee op 36 km met het spandoek op de fiets naar Berlijn, etc. 

Ik ben er!
Zo rond diezelfde afstand hoorde ik: hé, hup holland. Iemand die zich blijkbaar al enige tijd aan me had opgetrokken, rond de 20 km , me toen niet meer bijhield en nu nog een beetje spirit over had.

Mijn energie was totaal verbruikt, ik liep helemaal stuk, ondanks alle aanmoedigingen en sproeiers van de brandweer, ondanks alle muziek en ondanks de wil om binnen 4 uur te eindigen. Leeg is leeg!

Het was waarschijnlijk allemaal iets te veel geweest: de voorbereiding, zolang, dat het niet mòcht mislukken, de fietstocht, de griepaanval met hoge koorts, gevolgd door een blaasontsteking, vorig weekend en de ontbijtloop de vorige dag. Het houdt dus gewoon een keer op.

Eindelijk, eindelijk, kwam de Brandenburger Tor in zicht. De 41 km grens wordt gepasseerd en zoals altijd denk je dat de kilometers op het laatst wel 5000 meter lang zijn. De Brandenburger Tor nadert, een aantal lopers maken nog een korte versnelling en dan…. blijkt het niet de finish te zijn, die ligt gewoon nog wel 500 meter verder. Heel veel mensen, waaronder ook ik, liepen op dit, niet voorziene stuk, bijna met de neus op de grond.

Op het moment dat je dan over de finish gaat, wil je op iemand leunen, alleen iedereen wil dat en niemand leent zich hiervoor. Hoe is het mogelijk! Al heel snel komt het besef: ik ben er!!!!!!!!!!

Plastic jas
De medaille wordt omgehangen en adidas geeft een plastic jas, tegen de kou! Het klinkt raar, maar ieder hield hem strak om, ook al was het 28 graden.

Op deze plaats mocht nog steeds geen publiek komen en we liepen tussen de hekken door naar het park van de Bondsdag. Daar gaf ik het op en belde Zwanet met de boodschap: ik loop door uitgang 6 en ik ga liggen bij een gebouw met de Zwitserse vlag, ik zie je wel een keer weer.

Even later voelde ik de hand van Cees, die had me, ik denk door z’n eigen ervaring, gevonden! Ank was er ook. Zwanet kwam even later met een flesje champagne, gezellig!

Koud water over de benen
Ik was niet de enige met spierpijn , want de crew klaagde hier ook over, ze hadden berekend dat ze minimaal 16 km . hadden gelopen om me zo goed mogelijk te volgen. Zonder deze support was het zeker nog moeilijker geweest.

Ieder verzamelde zich weer bij de Gedächtniskirche, op het terras. Ik heb me eerst eens, op advies van Kristiaan, flink wat koud water over de benen laten lopen. Daarna hebben we lekker samen een paar biertjes gedaan, lekker gegeten en toen naar de pub.

Dat werd me een feest! Het barstte er van de medailles en ieder was in opperbeste stemming. Alle ingrediënten waren aanwezig voor het uitbundig vieren van een gigantische gezamenlijke ervaring. Het dak ging er dan ook behoorlijk af!

Ik had inmiddels mijn tijden, die toen al op het internet stonden, af laten drukken bij de receptie van Hardenberg. Eindtijd 4.14.42, geëindigd als 13.500ste. Dat betekent dus dat 2 / 3 deel langzamer was. Dat viel dus nog best mee.

Kristiaan en Nienke vertrokken de volgende dag al weer om 8 uur. De rest zou rond de middag gaan. Nog mooi even tijd voor een gezamenlijk ontbijt.

Toen de taxi weg reed en ik helemaal in mijn eentje op de stoep bleef staan, voelde dat toch wel heel alleen. De rest van de dag liep ik wat ontredderd rond. Na 1½ jaar voorbereiden, jasje hier kopen, broek daar, paar nieuwe banden, fiets nakijken, planning maken, oplopende spanning, in één keer was alles voorbij.

De afgelopen tijd zat er bijna niets anders dan BERLIJN IN MIJN BREIN.

Het afgelopen weekend met Zwanet en de kids was gewoon super geweest. Toen ik Zwanet belde, hoe de reis ging, hoorde ik van haar dezelfde ervaring. Gedeelde smart is halve smart!

Later kwam ik Ank en Cees tegen bij de Italiaan. We hebben in de pub nog even lekker zitten kletsen. Morgen zouden we allemaal weer opstappen.

Na mijn bel ging de vrouw van het gezelschap aan de kant met de uiting :Oké! Dat klonk erg Nederlands en toen ik hun passeerde, hoorde ik haar zeggen: Hé, die heeft de marathon gelopen! Ze zag de sticker op mijn achter spatbord. Ben toch maar doorgefietst, maar toen ik even later voor een spoorwegovergang moest wachten, kwam ze naast me staan. Op mijn vraag, of ze lekker aan het fietsen waren, antwoordde ze: kijk toch wel een Nederlander, dacht ik al.

Boerenechtpaar uit Veessen, die samen met nog een paar stellen aan het varen waren en zo nu en dan een stukje fietsten om dan later weer door de boot opgepikt te worden. We zijn gezellig samen opgefietst en in Brandenburg gingen zij weer aan boord.

Regen in mijn kamer
Ratinow was niet ver genoeg voor mij, ik ging nog een stukje verder en eindigde net voor Genthin. Het hotel is aan de snelweg en een kamer aan de achterkant is 5 Euro duurder. Die moet je dus altijd nemen.

Nog even met Jelle gebeld, wordt vandaag 28 jaar en heeft een heel erg leuk cadeautje gekregen van dochter Emma.

’s Ochtends werd ik wakker omdat het regende in mijn kamer. Ik had het dakraam, dat tevens kon schuiven, inderdaad helemaal opengeschoven en de regen kon vrij naar binnen.

Aan het ontbijt nog gekletst met een vertegenwoordiger in meubelen, deed ook zaken met Eyerkamp Zutphen. It’s a small world! Om kwart voor negen op de fiets en om half zeven er weer af. Zere kont. Hotel City Journal was vol en volgens “haar” was er moeilijk iets te krijgen, wegens een grote beurs in Hannover. G wist raad en stuurde me naar hotel Jäger. Daar werd ik ontvangen door een hele vriendelijke receptioniste, die vond dat ik er in mijn wielertenue “toll” uit zag. De meeste gasten liepen “strak in ’t pak”. Prima kamer, lekker gegeten en na het eten een Glen Fiddich met koffie.

De volgende dag zou ik een klein stukje fietsen. Daarna een dag rust. Ook moest er gewassen worden, want er was enige achterstand ontstaan.

Bij het afrekenen kreeg ik, van al weer een heel aardige dame, een stukje Mars mee, voor de energie. Ze vond dat ik dat wel nodig zou hebben na al dat gefiets en geloop. Bijna net zo aardig als Janny Oudenampsen, die me ook al een keer een stukje Mars mee gaf. Een andere mevrouw, die het gesprek een beetje had gevolgd, zei dat ik i.p.v. naar Peine, naar Celle moest gaan, veel leuker. Dat maar gedaan, de route er naar toe was prachtig en de stad Celle is bekend om de oude, zeer goed gerestaureerde binnenstad.

Ik wou naar huis
In Celle bleef ik dus weer een extra dag. Na de vierde koffie en de tweede krant, de tiende gerestaureerde straat en het Slot had ik het wel gezien. Ik verveelde me en ik wou naar huis. Maar ja, dat was nog 330 km .

Ook nog gebeld met Kristiaan vandaag, die is geopereerd aan z’n vinger wegens één of andere rare ontsteking. Veel pijn gehad en dan is het niet fijn als je ver weg zit. Zwanet was de hele dag mee geweest naar het ziekenhuis.

De, wat oudere eigenaren, van hotel Atlantik, waar ik bivakkeerde, waren heel aardig. Mevrouw Atlantik had gevraagd of ik om half 9 wou ontbijten, zodat ze daarna “einkaufen kon tun”. Ze zag toen dat ik veel kleren te drogen had gehangen op de fiets en vroeg of ze die dan maar in de droogkamer zou hangen, schattig hè?

De volgende dag wilde ik  minimaal 130km. fietsen, zodat ik dan, daarna, nog twee dagen van 100 had. Net zoals ik, werd G echter moe en maakte er en potje van. Dit resulteerde in het feit dat er nog eens 40 km. bijkwamen. Daar baalde ik van en ik heb m’n best gedaan om van die extra kilometers er zoveel mogelijk weg te fietsen. Na 150 km . arriveerde ik in hotel Quellenhof in Lübecke.  

Dat zag er weer heel goed uit, de reebout smaakte goed en het sigaartje na het eten ook.

G is moe
Op raadselachtige manier kwam ik de volgende dag in Nordhorn, G is echt moe, denk ik. Een hotel zoeken wordt nog een hele klus hier, de eerste zit vol, de tweede is dicht, de derde heeft dan maar één kamer bezet en maakt daar geen ontbijt voor, de vierde staat te koop, de vijfde is weer dicht, enz. Ik beland bij hotel am Stadtring en das geen behelpen.

Nog 75 km de volgende dag en dan ben ik eindelijk thuis. Ik heb genoeg van het hotel leven, in en uitpakken elke dag en het alsmaar tegen de wind in fietsen, die sinds mijn vertrek uit Berlijn naar het westen is gegaan. Morgen thuis!!!

Nordhorn ligt bijna op de grens, ik heb op een terras in Oldenzaal een koffie met appelgebak gegeten, lekker dat dat was! En je kon er weer gewoon plat proaten. Onderhand had ik naar huis gebeld , dat ik ’s middags rond de koffie thuis zou zijn. Na nog een dikke bui op m’n kop te hebben gehad fietste ik bekend terrein binnen.

Voor de grap had ik gevraagd of Zwanet een Weissen bier klaar wilde zetten, nog geen idee dat ze al van alles hadden geregeld.

Knalpotje Weissen
De thuiskomst was fantastisch, de hele oprit vol met vlaggetjes. Hans en Thecla stonden naast Zwanet me op te wachten nadat ze de vlag hadden gehesen. Aan het eind van de oprit een tafeltje met het finisher shirt van Berlijn, de medaille en… een knalpotje Weissen.

Erboven hing het spandoek dat gemaakt was in Berlijn. Inmiddels was ik drooggewaaid door de westenwind, deze kon echter ternauwernood voorkomen dat het oogvocht z’n loop nam.

Na anderhalf jaar Berlijn in mijn Brein was de finish bereikt. Het voelde zowel heel erg voldaan als verschrikkelijk leeg, maar iedereen die z’n aandeel heeft gehad in het feit dat ik de gelegenheid kreeg en ieder die mij de streep over trok of duwde, ieder die me onderweg sms-te en belde, ieder die het geheim van de kids bewaarde en ieder die zorgde dat de Vlinderhoeve bij mijn terugkomst er nog net zo uit zag als toen ik weg ging…. Ontzettend bedankt!

Zwanet natuurlijk wel heel speciaal bedankt voor de organisatie in het geniep en alle tijd en begrip, ook tijdens de training, die ook nog eens drie maanden duurde.

Berlijn zal in mijn brein blijven bestaan als een onvergetelijke ervaring.